Gedurende een jaar trok ik voor de opleiding Toegepaste Ecopsychologie met een groep gelijkgestemden iedere maand voor een dag, een weekend en soms zelfs een week de natuur in.

Van te voren moest ik best een beetje om mezelf lachen… Ik ging er namelijk gewoon vanuit dat deze opleiding ergens in een lokaal zou plaats vinden waarbij we regelmatig uitstapjes naar buiten zouden maken. Maar nee: alle lessen vonden compleet buiten plaats om zo ook écht daar te zijn waar het om ging. Logisch natuurlijk…

We leerden veel over het vakgebied Ecopsychologie en wat dat precies inhoud, we ervoeren de kracht van natuurcoaching (geven en ontvangen), leerden relaties aan te gaan met de niet-menselijke wereld en we kampeerden, zongen rond het kampvuur en deelden dromen en verhalen met elkaar.

Een relatie opbouwen met een boom, rivier of blauwe lucht… Hoe doe je dat?

De kracht van herhaling

Eén van de oefeningen die wij werden uitgenodigd om te doen, was het opzoek van een zogenaamde sitspot. Het liefst 1x per dag en anders zo vaak mogelijk bezoek je deze plek om 15 minuten te zitten.  En dat gedurende het hele jaartraject. Hier zou ik dan heengaan om alleen maar te observeren, aanwezig te zijn en te proberen om niet in gedachtes te verzinken. Verder hoefde ik niets te doen.

Ik woonde destijds in Amsterdam en klaagde tegen mijn docent: ‘ik woon in een stad, waar vind ik dichtbij een rustige sitspot en ongerepte natuur?’. Zij gaf me een belangrijk inzicht en zei: ‘Natuur is overal, ook in de stad.’
Zo hoefde ik niet opzoek naar een stille plek, maar werd de uitdaging om ook in de drukte van een grote stad in en met de natuur te kunnen zijn.

Ik moet eerlijk bekennen dat het me niet is gelukt om iedere dag te gaan, maar wel een paar keer per week. En het bizarre is: het werkt. Door steeds op eenzelfde (natuur)plekje aanwezig te zijn, ga je met het verloof allemaal nieuwe dingen zien die je eerder nog niet zag. Details als knopjes van bloemen, vogelnestjes en patronen in blaadjes maar ook de veranderingen door het weer en door het voorbij gaan van de seizoenen.

Het zorgde bij mij voor verwondering en een honger om ook op andere plekken te ontdekken wat daar altijd al was, maar ik eerder gewoon nog niet zag.

De natuurlijke omgeving als spiegel

In de sessies natuurcoaching bleek hoe de natuurlijk als prachtige metafoor en spiegel dient om diepe vraagstukken en pijn naar boven te brengen. De combinatie van in beweging zijn, zonder prikkels of afleiding en de rijkdom aan associaties, symbolen en metaforen die opkwamen vond ik heel bijzonder. Met aandacht spiegelt de natuur met gemak je binnenwereld.

Offline = meer verbonden

Gedurende de opleiding werden we uitgenodigd om offline te gaan: geen mobiele apparaten en horloges mee de natuur in. In eerste instantie was dat wennen, maar al snel maakte het dat we veel meer aanwezig waren in het moment, met elkaar en onze omgeving. Dit was voor mij het begin van een nieuwe gewoonte waar ik nog iedere keer blij mee en dankbaar voor ben.